Alışsaydım farklı olurdum inan, alışsaydım sensizliğe daha mutlu olurdum. Ama değilim, yanıyor içim. Ve hiçbir yağmur söndüremiyor bu yangını... Bir umut bekliyorum kendi kendine sönsün diye. Ah anlasaydın beni, ah bilseydin seni ne kadar çok sevdiğimi. Şimdi yanan, yüreğim değil aşk ateşi olurdu. Vazğeçtim beklemekten gelmeyeceksin. Ne acı bir gerçek.
Kimi koyayım yerine kiminle avutayım kendimi? Kimi sen sayayım da sarılayım boynuna? Kimin dudaklarını öpeyim? Kimin ellerinin sıcaklığını hissedeyim? Bu kadar acımasız olmamalıydın yar, Ben seni böyle tanımamıştım çünkü. Kocaman bir yüreğin vardı ben o yürekte olduğum için şanslıydım. Seviyordun beni ya da ben ÖYLE SANIRDIM. Hiç bitmeyecek diye düşünürdüm, öyle ya özeldi bizim sevgimiz. Hayatta iyi ya da kötü ne varsa hep birlikte paylaşacaktık. BAŞKALARI İLE MUTLU OLMA İHTİMALİ AKLIMIZDAN BİLE GEÇMEZDİ. Yolumuzu sevgimiz aydınlatacak biz o yolda yürüyecektik hiç durmadan.
Derken, seni kendine bağlayan o yürek kayboldu birden... Şimdi yüreğinin yerinde bir taş var, yoksa bu kadar vurdumduymaz olamazdın... Her giden bahanesini yaratır her giden acımasızdır, ama sana konduramıyorum bunu. Kim bilir, belki de sensizliğe kendime konduramıyorumdur. Bu yüzdendir haykırışım. Alışılmıyor, sensizlik kabullenilecek bir şey değil. Acım büyüyor bu yüzden. Her acı geçer biliyorum ama niye bu kadar uzun sürdü bu sefer.
Niye yarı ölü gibiyim hala? Her şeyde seni arıyorum. Madem gidecektin söylemeliydin bana sensizliğe nasıl dayanılacağını. İnsanın yüreğinin yarasını atıp gitmesi mümkün değil ki ben yapamıyorum sen yap hadi. Son kez gel sol yanım, çıkar yüreğimi yerinden va al götür nereye istersen. At bir kenara öyle kalsın...
Yok, yok, kendi kendine de sönmeyecek bu yangın. Ben yaşadıkça yanmaya devam edecek içten içten. En azından bir tesellim var... Bundan böyle hiç kimse yani bir yangın başlatamayacak yüreğimde, bir daha yaralayamayacak beni. Acım o kadar derin ki, kimse bir daha ACITAMIYACAK İÇİMİ
Anasayfa
» BeÄŸendiÄŸiniz Åžiirler 
